Vervolg
"Rondje Peleponessos" - pagina 3
Methoni en Koroni Na een dag van rust vertrekken we weer. Na het bekende persritueel van vers fruit (citroenen genoeg) gaan we inpakken en wegwezen. Ditmaal richting Pilos. De weg is lekker rustig. Rechts vaak uitzicht op zee. De in de gids aangekondigde prachtige modellen van Eifeltoren en globe in Filiatra stellen niet veel voor. Vanuit Gargaliani maakt de normale doorgaande weg een gigantische omweg, aanleiding om de kust te blijven volgen. De moeite waard, want in het eerstvolgende kustplaatsje (niet op de kaart) is het goed vertoeven aan het water, heerlijk koffie gedronken en foto's genomen. Wel merken we dat het inderdaad geen doorgaande weg is (zeer smalle en korte stijging) maar voor de rest gaat het goed. In Pilos zetten we de auto op de kade en gaan rond het plein boodschappen doen. Ook hier is het gezellig een terrasje pakken.
Wat opvalt is het aantal warenverkopers dat zomaar ergens met een auto langs de weg staat of met een luidspreker hun waren aanprijst. Overal kom je ze tegen. Hier vooral met meloenen. Maar ook met andere groenten, stoffen of zelfs stoelen.
Nu steken we nog even af naar het zuiden. Daar liggen de twee vestingsteden Methoni en Koroni, de ogen van Venetië. De eerste bezoeken we, voor de tweede wordt het te warm en te laat. Methoni als plaatsje is niet zo interessant maar wel het oorspronkelijke Methoni, de immens uitgebreide vestingstad, gebouwd door Venetianen en Turken. Bedoeld om de toegang naar Venetië te verdedigen. Een immens complex, veilig dubbel ommuurd met wachttorens, een vooruitgeschoven vestingsbolwerk in zee en veel ruïnes. Het geheel verkeert in grote staat van verval, restauratie is nog maar kleinschalig gebleven. Wanneer dit totaal herbouwd zou zijn maakt het zeker een immense indruk. Kennelijk wisten onze voorvaderen van majestueus bouwen, iets anders dan de kapitaalintensieve seriebouwsels van onze tijd.
Via Pilos (opnieuw) gaan we nu in 1 keer door richting Kalamata, waar we net voorbij deze grote plaats -met slechte richtingaanduidingen- de volgende camping opzoeken. Rond 6 uur arriveren we hier. Wat lawaaierig gelegen, maar toch weer een rustig plekje, waar we de zondag over verblijven. Met aan de ene kant de blik over de zee(baai) en aan de andere kant bergen die het gevoel geven in Zwitserland te zijn, rusten we hier opnieuw uit. Donkere wolken pakken zich boven deze berg samen, maar – naar we van anderen hoorden - heeft het alleen in Sparta geregend.
Woontorens
Om vroeg op pad te gaan moet je vroeg opstaan. Half acht begon het ritueel van vruchten persen t/m auto opruimen. Na een uitgebreid ontbijt en een laatste babbel met Hollandse buren vertrokken we om verder de Mani (bergachtig, woest en ontoegankelijk) in te trekken richting Aeropolis. De dramatische kust slingert zich diep onder langs de weg, die voortdurend de berghelling blijft volgen. Op mooie punten genieten we even van het uitzicht. De Mani staat bekend als een streek waar vroeger niemand zijn vingers aan wilde branden, aangezien iedereen daar in vete's met elkaar leefden en deze uitvocht. Vandaar dat men hier vroeger overging tot woningen als torens, als verdedigingswerk. Links en rechts zien we al zulke torens staan, maar het meest overweldigende ligt nog voor ons. Nog is het landschap groen en zijn dorpjes levendig. Woest en leeg gaat het worden. Een heel aparte ervaring, deze landengte, één van de drie vingers onder aan de Peleponessos.
Wanneer de hoofdweg een eind van de kust af dreigt te raken besluiten we bij Agios Nicolaos de kustweg te volgen. In dit dorpje slaan we eerst een tijd aan de haven stil, waar we een andere Hollandse camper ontmoeten die daar overnacht heeft. Hij vertrekt langs dezelfde weg waarop wij later volgen. Na weer een eind op weg te zijn staat die camper ineens in omgekeerde richting op een rotskustweg geparkeerd. We kunnen er nauwelijks langs, er is niemand te zien. Later hoorden we dat ze hogerop in enkele grotten zaten. Waarom ze teruggingen werd ons ook duidelijk.
In een van de volgende dorpjes werden we nagestaard door mensen op een terrasje, de politieauto maakte zelfs plaats voor ons - zonder te zeggen dat de weg 100 meter verder eindigde in een karrenspoor. Eén van de voorbeelden van een ongastvrije en onvriendelijke bejegening. Kennelijk zijn de bewoners van de Griekse eilanden stukken vriendelijker.
Een vermoeiende keerbeweging...en ook wij waren op de terugweg. Overigens wel een fantastisch uitzicht met machtige rotspartijen. Via de hoofdweg vervolgden we onze weg, we bleven in een baai vlak voor Aeropolis nog een poosje staan (waar we de andere camper ook weer ontmoetten) en gingen vervolgens eerst naar Spaleo Dirou, even ten zuiden van Aeropoli.
Onderaardse grotten zouden toegankelijk zijn met een boottocht. Een ervaring apart om in vrij lage grotten met een fluisterzachte boot door een onderaardse wereld te glijden. Prachtig!
Nu
komen we al verder rijdend pas ècht in de Mani. Links en rechts
verschijnen in dalen en op bergen kale - soms zelfs lugubere - spookdorpjes.
Hier en daar een huis bewoond, veel leegstand of vervallen vestingen.Het landschap wordt steeds onherbergzamer en woester. Opvallend is hoeveel werk er vroeger verzet moet zijn, want bijna geen berghelling is onbewerkt gebleven. Overal zijn de restanten van terrasjes en akkers nog te zien door de wijze waarop muurtjes gebouwd zijn. We vallen van de ene verbazing in de andere. Helemaal in het zuiden ligt Gerelimenas. Dit dorpje is blijkbaar wat meer bewoond en ingesteld op toeristen. We parkeren even aan het haventje, waar een tweetal campers al plaats genomen hebben voor de nacht. Wandelend door het dorpje vinden we echter net buiten het dorp een veel beter plekje. Helemaal aan zee! Eerst besluiten we nog het dorp Vathia te bezoeken, een spookdorp boven op een berg, dat bijna alleen uit de inmiddels bekende woontorens bestaat. Dan nemen we ons plekje aan het water in, gaan in het dorp wat eten en drinken, vervolgens duiken we nog even de zee in. Zo net buiten het dorp is het nog geen stille plek maar rond half elf komt er niemand meer, nadat een luidruchtig groepje er nog een boot te water heeft gelaten.
Een schitterende zee ligt voor ons, de glans van de bijna volle maan verlicht het water, dat haar rimpelingen weerspiegelt, In de verte glijden een veerboot en een vrachtboot voorbij. Niets verstoort dit tafereel, waarvan we buiten zittend tot diep in de nacht heerlijk genieten. Van de stilte, de rust, de oneindige verten en van elkaar... .
Desolaat
Weer naar boven nemen we de oostkant van het eiland. Op de kaart is het een veel mindere weg dan de westelijke, maar in de praktijk is het grotendeels andersom.
Grotendeels!
Al heel direct beginnen we aan geweldige stijgingen, en na een klein half uur genieten we opnieuw van de mooiste vergezichten. Het landschap maakt een zeer desolate indruk. Typische dorpjes glijden voorbij. Deze kant van het eiland is nog indrukwekkender dan wat we de vorige dag al gezien hadden.
In een van de dorpjes stoppen we even. Ada vereeuwigt hier snel drie typische Griekse weduwen (met toestemming), die op een stoel gezeten met elkaar keuvelen. En op een terrasje is de eigenaresse blij dat ze al zo vroeg klanten heeft, al weet ze niet hoe een door ons bestelde cappuccino eruit ziet.
Elke bocht om de bergen heen geeft nieuwe baaien te zien, nieuwe dorpjes. Een ochtend om niet te vergeten! De weg is goed berijdbaar, af en toe - met name in de dorpen - erg smal, maar dan ineens weer een zeer brede weg. Op een gegeven moment wordt de kustweg steeds breder. Prachtig, opnieuw aangelegd, hoog boven de zee. Onze snelheid loopt op, totdat volkomen onverwacht en onaangekondigd deze snelweg verandert in een smal grindpad. Onmogelijk! Hebben we een afslag gemist? Gaan zelfs even achteruit, maar de weg gaat inderdaad niet anders. We slingeren door olijfgaarden en dorpjes. Uiteindelijk zien we alsnog een bordje richting Gythion. Maar wat een verschil in wegen. De wereld wordt ook weer wat bewoonder en begroeider. Uiteindelijk arriveren we in Gythion. Aan de zeekant parkeren we de auto, gaan lopend het dorp in om groente en brood te kopen. Dan besluiten we een camping 4 km. terug op te zoeken en de rest van de middag rustig aan te doen. Zo geschiedt. Overigens vallen ook de eerste druppels. Zij het zeer weinig. Een geweldige dag!!
|
|