Vervolg "Rondje Peleponessos" - pagina 4
Steil, steiler.....
De tot nu toe meest vermoeiende dag ligt voor ons. Maar dat weten we nog niet als we rond 10.15 u. de nette camping Mani Beach verlaten. We rijden door Gythion richting Sparta. Een heel andere weg dan in het zuiden. Goed te berijden en niet ver. Sparta is echter NIETS aan, moderne stad. Goeie aanwijzingen voor de oudheden vonden we niet, daarom gaan we eerst naar het vlakbij gelegen Mystras. Dit is een compleet verlaten stad, met muren, poorten, kerken, een paleis en een reusachtige vesting geheel op de top. Stad met geschiedenis. Dit alles tegen de berghelling. Dat wordt dus klimmen.
De eerste vermoeienissen! Maar de moeite waard. De restanten van deze deels verwoeste stad geven zeer goed een indruk van hoe men toen daar gewoond heeft. Tevens wordt duidelijk hoe men vanaf de berg de vlakte kon overzien en beheersen. De top halen we niet helemaal, maar - mede gelet op de uitputtende warmte - hebben we een voldaan gevoel. Dan besluiten we de weg terug richting de zee te nemen, via Goritsa en Kosmas. De kaarten vermelden een mooie route. Inderdaad, dat klopt. Maar de kaarten laten niet zien hoe Kosmas boven op een pashoogte ligt. En dan ervaar je dat Zwitserse passen toch makkelijker rijden dan Griekse. Het omhoog klimmen ging vrij constant, maar wel langdurig, zodat we ruim boven de 1100 meter zaten (op zich niet hoog voor een pas). De weg was goed berijdbaar. Tot dat zich herhaalde wat ons al vaker overkomen was: de weg was breed aangelegd – tot de ingang van het dorp.
En dan steile en smalle straatjes, met op vele muren kerven van spiegels van anderen voor je. Midden in Kosmas komen plotseling zo'n vijf straatjes uit op een pleintje, zonder dat ons duidelijk wordt welke we moeten nemen. Vanaf de terrasjes kijkt men ons zoals gewoonlijk vriendelijk aan. Maar meer dan ook niet. Uiteindelijk blijkt dat je een straatje in moet, waarvan je eerst dacht: zo steil, die is het in ieder geval niet. Zeker tegen de 20% gaat het nu omhoog, met verschillende bochten – en hopen dat niemand ons tegemoet komt, want dan weten we het nog niet zo zeker. De stijging is ook niet kort, de straat blijft smal, de hoeken afgesleten. Maar het lukt. Tot we bovenaan ineens stilstaan voor een vrachtwagen. Hier wordt de weg verbeterd. Of omgelegd?
Even later begint langzaam de afdaling en plotseling om een hoek, zien we naast ons een kloof - zo diep… en de weg slingert en slingert maar naar beneden. Dicht langs de kant rijden is riskant, gezien de herhaalde afbrokkelingen en versmallingen, aangegeven door slechts enkele stenen langs de rand. Onderin – waar 3 campers stilstaan – (zij hebben het ook gehaald) krijgen we als beloning een mooi klooster boven op (beter: in) de rotsen te zien. We rijden nu onderin, de weg is nog eindeloos, de bochten zijn vele.....
We verlangen naar een plekje aan het strand. Eerst moeten we Leonidio nog door. Ook weer zo'n honderden meters lang dorp, met onpasseerbare straatjes en gevaarlijke hoeken.
Als we eindelijk de zee zien staan de 3 campers daar ook al naar een plekje uit te zien. We blijken steeds hetzelfde idee te hebben. Hier te kijken, daar te kijken. Maar uiteindelijk belanden we allen op de eerstvolgende camping. Een dood-vermoeiende dag. Maar geweldig mooi!

Oudheid Vandaag een korte trip. We vertrekken ook pas rond 12 uur van de camping. Langs de geweldige kust gaat het naar Nafplion. Daar wandelen we door de straatjes, genieten van een terrasje, winkelen we en beklimmen het kasteel. (Er ligt ook nog een fort met een trap van 899 treden, maar dat is ons teveel.) Zo glijdt de dag voorbij en zoeken we de camping op bij Tolo, waar we eerst de zee in duiken voordat de spaghetti gereed gemaakt wordt. Een heerlijk windje brengt enige verkoeling. De volgende dag gaan we het beroemde theater van Epidaurus bekijken met alles wat er omheen staat. Via een weg door allerlei olijfgaarden en na de aanblik van 2 ongevallen (nog geen herdenkingshuisje nodig gelukkig) bereiken we bij Ligourio het theater. Het is inderdaad een zeer best bewaard en reusachtig theater (plaats voor 14.000 mensen), met een geweldige akoestiek. We bekijken het van alle kanten, lopen de 128 treden naar boven en genieten bovenin (in de schaduw) van het gedoe van allerlei mensen. Kennelijk vindt er de komende avond een belangrijk stuk plaats, want alles is en wordt in gereedheid gebracht. Een legertje mensen legt kussentjes op de stenen zitbanken (kennelijk wil men niet voor 100% de oudheid herbeleven!).Vooral verbazen we ons op de wijze waarop de toegangspaden kennelijk gladgestreken moeten worden. Meer dan 10 mensen zijn in de weer met schoppen, kleine bezems, grote bezems en harken om het grind van hot naar her te verplaatsen. Wat het doel en resultaat ervan is ontgaat ons ten enenmale. Kostelijk vermaak. Kennelijk wordt er een hooggeplaatst persoon verwacht. Dit theater ligt vlak bij het (voormalig) heiligdom van Aesclepios. Deze god van de geneeskunst had hier z'n kuuroord. In een bijgelegen museum zijn de meest wonderlijke medische voorwerpen te aanschouwen. Maar ook stenen met inscripties die zo'n 2500 jaar geleden geschreven zijn. Een wonderlijk iets al deze dingen - en nog veel meer! - nu te mogen zien. Wat heeft zich hier allemaal afgespeeld en hoe leefden de mensen toen? Op het opgravingsterrein is het werk nog in volle gang, maar m.b.v. de bouwtekeningen kan men zich een aardige voorstelling van het complex maken. Een wonderlijke wereld moet zich hier in vroegere tijden hebben afgespeeld. In de camper terug willen we eerst nog van een kopje koffie genieten - wat heerlijk toch, zo'n eigen huis - maar helaas, de gasfles was leeg. Met vele indrukken gaan we nu naar de kust, waar we in Epidauros camping Nicolas 1 opzoeken en daar een paar van de mooiste dagen meemaken, althans op een andere wijze als het cultuur genieten. We vinden een prachtig plaatsje net achter de eersten die direct aan zee staan.. We zitten pal met ons gezicht naar de zee!

Zeezicht
Een dag van rust, lang uitslapen is het eerste. Sinaasappels en citroenen hebben we nog steeds aan boord - althans de voorraad wordt steeds aangevuld. Het ontbijt in de schaduw smaakt dubbel lekker en na een rustige start gaan we ‘s middags genieten van de zon en de zee. Weliswaar is het grindstrandje piepsmal, maar net breed genoeg om een plekje te vinden, al moeten we er een paar meter voor lopen. Alhoewel Epidauros volledig ingesloten door bergen aan de oever van de zee ligt, is er nog voldoende ruimte om rond te fietsen. Deze zijn inmiddels opnieuw schoongemaakt en zo kunnen we nog zo'n 15 km rondfietsen, zodat we alle hoeken en gaten van het dorp hebben bekeken. Heerlijk langs het haventje. Ook hier zijn op de uiteinden van de stranden mogelijkheden om vrij te "camperen", maar op de camping heb je - zeker voor drie dagen - nèt even meer comfort. Ook al is het warm - 's avonds komt een heerlijk briesje van zee in vergelijking met het hete binnenland althans! Wat overigens niet verhoedt dat het echtelijk bed doorweekt wordt van zweetdruppels!
Inmiddels hebben we kennis gemaakt met de buren pal naast ons, die voor de achtste en laatste week op dit (heerlijke!) stekje pal aan zee staan. Een leuk Duits contact. Naast hen komen - ook vrijdags - andere Duitse bekenden van hen. Zo ontstaan er reacties over en weer. Beiden hebben een rubber speedboot waarmee ze privéstrandjes en andere eilanden kunnen bezoeken.'s Avonds is het heerlijk buiten zitten. De maan - die net vol is geweest - komt deze avond als een bloedrode bal direct uit zee op. Een schitterend uitzicht om van te genieten! Enkele dagen zullen we hier verblijven.

‘s Maandags voor we vertrekken neemt de buurman ons in zijn speedboot mee naar de verzonken stad. Een heerlijk tochtje met de boot krijgen we nu. En de verzonken stad is inderdaad de moeite waard. Funderingen van huizen, kapotte amfora's – op enkele meters diepte. Onder een bijna glad zee-oppervlak is het alles nog goed te zien. Een wonderlijke wereld, door een aardbeving verwoest! Vervolgens maken we nog een kort tochtje naar de haven van Epidauros. Heel apart om het stadje van deze kant te bezien. Enthousiast vertelt hij over vaarbelevenissen en ontmoetingen met dolfijnen, roggen en Hollanders te water. Een geweldig begin van een nieuwe dag. Rond 11.15 u wordt het tijd de camper te starten. Eerst de watervoorraad nog aanvullen. Via Nafplion rijden we naar Argos en dan naar Mycene. Hier plaatsen we eerst de camper op de camping. Even tijd voor rust – het is nog vroeg – en zwemmen. En rond vier uur rijden (stijgen) we per fiets naar de opgravingen van Mycene. Hier blijken heel wat interessante bouwwerken en graven blootgelegd te zijn. Hoewel alle gedetailleerde bouwwerken en versieringen verdwenen zijn kan men zich enigszins voorstellen hoe imposant dergelijke bouwwerken (datering:1600 voor Chr.) geweest moeten zijn. Ook deze opgravingen laten vele indrukken bij ons achter. Ondanks de hitte en de liters vocht die verdwijnen, een waardevolle dag! 's Avonds nog even uit eten – al was het culinaire gehalte niet erg hoogstaand - even zwemmen en even schrijven. Rond 0.30u is dit verslag weer bijgewerkt.
Top - Volgende pagina