REISVERSLAG
NOORDKAAP 16 juni - 28 juli 2004
(WEEK 1)
Begin bij kaarslicht(WEEK 1)
Na maanden van voorbereiding is het dan eindelijk zover dat op 16 juni 2004 de grote tocht begint. De camper wordt in gereedheid gebracht, de spullen ingeladen, de laatste klusjes geklaard, de laatste instructies thuis achtergelaten en rond 6 uur in de avond kan de reis beginnen. Ziedaar al direct het voordeel van reizen met een camper. De meesten zullen er niet over denken op dat tijdstip nog op vakantie te gaan, tenzij u 's nachts wilt doorrijden. Maar dat laatste willen we juist niet. Wie vertelt dat er heel veel plekken zijn waar je met een camper overnachten kunt en mag, word vaak vreemd aangekeken.
Kan dat zomaar?.... Ja dat kan. De informatie daarover moet je echter wel bij elkaar sprokkelen, anders kun je inderdaad uren rijden zonder wat te vinden. Toen de kop eraf was, na zo'n 238 km., vonden we bij een meertje vlak boven Osnabrück een plekje, samen met nog een vijftal andere campers. Gevonden in de voor camperaars onmisbare "facile en route", de campergids met een overzicht van service en parkeerplaatsen.
De volgende dag zou een vermoeiende reisdag worden (en werd het ook) omdat we de boot in Fredrikshaven wilden halen. Nee, we hadden geen ticket, maar wisten wel dat we die avond uiterlijk om 22.00u over wilden. Net op tijd voor de boot van 20.00u (er ging er nog een later) kwamen we aan en werden naar het reservespoor gereserveerd, omdat alle tickets verkocht waren. Dat betekent: alleen als er plaats is mag je mee en anders de volgende (nacht)boot. Gelet op de lengte van die rij leek het ons niet echt waarschijnlijk, maar tot ons geluk mochten we als laatste auto de boot op.
Dan dringt pas echt het gevoel tot je door dat de vakantie gaat beginnen, als je werkelijk met de boot onderweg naar Zweden bent.
Het
is heerlijk genieten, die drie uur naar Göteborg, de tijd vliegt
en bij de aankomst staat iedereen het schouwspel van het binnenvaren tussen
de vele eilandjes en langs alle gebouwen en boten te bekijken. Bij aankomst bij onze auto benedendeks wacht ons echter een grote schrik: onder de auto ligt een grote plas water en binnen doet niets het meer. Het hele 12V-systeem van het huishoudgedeelte is uitgevallen en de automatische winterschakelaar heeft ervoor gezorgd dat ook de boiler automatisch geleegd werd. Wanneer de motor aanstaat werkt alles wel weer normaal.Wat is er aan de hand? Moeten de accu's weer opgeladen worden? We rijden eerst maar de stad uit, zo langzaam aan is het schemerig geworden rond de klok van elven, maar de vraag blijft prangen: wat is er gebeurd? Buiten de stad gaan we op zoek. Helemaal niets te vinden. Zodra de motor uitgezet wordt is er geen spanning meer over.
Hoewel het absurd leek naar het land van de middernachtzon een zaklamp mee te nemen, komt die nu als eerste van pas!
Rest ons niets anders dan een plekje te zoeken voor die nacht, wat we vinden bij een kerkje in een voorstadje van Göteborg. Bij kaarslicht beëindigen we de dag, een begin dat we ons anders voorgesteld hadden. Hoe zal het morgen gaan?
Echte begin
Kort samengevat komen we via de ANWB en Zweedse wegenwacht in een garage, waar uiteindelijk een praktisch-niet-te-vinden-zekering wordt ontdekt. Kapot natuurlijk. Reden? Onbekend (nog). Met een paar reserve op zak vervolgen we onze reis. Deze eerste ‘echte' dag gaan we langs de Zweedse kust. Om (weer) te ontdekken hoe anders het Zweedse leven is dan in onze gestresste maatschappij. Om de kleine verstilde plekjes in ons op te nemen, te genieten van het levendige water en onbekende kleine details waar te nemen.
Nu gaat het echt beginnen! We nemen u mee op reis. Het ligt niet in de bedoeling u met een chronologisch verslag lastig te vallen, zodat u straks alle ins en outs kent en weet op welke dag we wat gedaan of gekookt hebben of wat dan ook. Het zou een eindeloze herhaling worden: we gingen van die naar die plaats, we stopten om zo-en-zo laat, enzovoort. Terwijl dat u nou juist helemaal niet interesseert. En duidelijk beeld zult u toch wel van de reis en de route krijgen. Voor de thuisblijver moet er nog iets te vertellen overblijven, voor de avonturier-op-afstand zal er genoeg te lezen zijn en laten foto´s voldoende impressie achter. En voor de camperaar die nog niet weet waar hij heen zal gaan mag het geheel aantrekkelijk genoeg zijn. Intussen laten we hier-en-daar onze gedachten dwalen over alles wat we tegenkomen. Zo'n tien jaar geleden waren we - destijds nog met het hele gezin, incl. 4 kinderen - al eens in Noorwegen, Zuid-Noorwegen wel te verstaan. En hoewel er toen op slechts 5 van de 21 dagen geen regen viel waren de indrukken van dit land groots. Machtige fjorden, eindeloze dalen, de rust die niet te evenaren is. De majestueusiteit van de schepping komt hier wel heel duidelijk naar voren. De werken van onze Schepper zijn deels nog ongerept, al is de mensenhand ook hier tot alles in staat.
Bovendien trok het ons om ooit eens een reis naar de Noordkaap te kunnen maken. Door privéomstandigheden kunnen en mogen we dat in dit jaar 2004 gedurende zes weken verwezenlijken. Een droom wordt waar.
De E40 door het Numedalen, aan de overzijde schitterende plekjes. Hier bij Nore
We vervolgen de weg richting Kongsberg. Een lieflijk aandoend heuvelachtig gebied met in Kongsberg de beroemde zilvermijnen die we ooit al eens bezochten. Het hierna volgende dal van de E40 tot aan Geilo doet heel Zwitsers aan. Wanneer je de huisjes wegdenkt waan je je in Zwitserland. We besluiten niet de weg tot aan Geilo te vervolgen, maar bij Rodberg de weg 'binnendoor' naar Nesbyen te nemen. Hoewel dit op de kaart slechts een mager weggetje lijkt, blijkt die keus een gouden greep. Een groot aantal haarspeldbochten voert ons in korte tijd hoog boven het Numedal uit. De vergezichten worden steeds mooier (de
spoedig
meegenomen naar (verhoudingswijs) grote hoogten. Ook al klim je 'maar' tot
1137m, omdat je hier in het noorden snel boven de boomgrens zit ben je direct
op ruige hoogvlakten. Hier is het genieten van vergezichten, de bergen tonen
hun sneeuwlaag. De regen van de afgelopen dagen heeft verse sneeuw gebracht.
Stoppen kost tijd, we doen het toch telkens weer. Hier snel doorrijden is
voorbijgaan aan de machtige indrukken. We willen naar de Noordkaap, dat zeker, maar in principe schijnt de Noordkaap zelf niet veel bijzonders te zijn. Een rots, waar je uitkijkt over de Noordelijke IJszee. Nee, het gaat om de weg erheen. De weg is de reis. Indrukken die vastgehouden moeten worden en daarom vastgelegd worden. Plekken waar je uitkijkt over grote vlakten, waanzinnige diepten waar je eerst van bovenaf inkijkt, om even later zelf naar die diepte toe te draaien. En denk eens na: wat voor ons heel gewoon lijkt te zijn, overal heen te toeren en alles te bekijken was vroeger totaal onmogelijk. Wat moeten de mensen hier toen in een kleine wereld geleefd hebben. Geen toegang tot de grote wereld om zich heen, geen communicatie, totaal aangewezen op zichzelf. Aan de vele huizen en boerderijen her-en-der verspreid kun je een beeld van het leven hier je voor ogen stellen. Anderzijds een leven dat veel meer rust kende dan de hektiek van onze dagen.
Onaangekondigd trekt de lucht weer dicht en striemt de regen fel tegen de auto. Buiten is het 9 graden. Het volgende moment laat een stralende zon je weer genieten van weer een nieuw uitzicht. Al gaande komen we uiteindelijk in het Laerdal. Door de nieuwe tunnel aan het eind is er helaas veel aan de oorspronkelijke weg veranderd (ten nadele). Hoe verleidelijk het ook is om deze ´recordtunnel´ te gaan zien, we laten hem toch links liggen. We pakken de veerboot over de Sognefjord naar Kaupanger.
Het varen met een van de vele veren over de fjorden is elke keer weer weer een schitterende belevenis. Hoge bergen verheffen zich aan alle kanten, terwijl de boot het trage maar ó zo diepe en koude water zacht doorsnijdt. Je kunt niet vaak genoeg zo'n veerboot nemen om relaxed te genieten van de prachtige fjorden. Noorwegen staat om zijn fjorden immers bekend. Met name de Sognefjord is indruwekkend vanwege zijn grootte (hij reikt zo'n 200 km landinwaarts!). Daarnaast schijnt de Geirangerfjord - hoewel klein - tot de allermooiste te behoren. Om onze tocht niet al te ver om te laten lopen hebben we deze niet bezocht.
Ons slaapplekje ver boven het Sognefjord
Het blijft nog lang licht die langste dag ....we vergeten de tijd. Het is enorm stil. Slechts de vogels horen we en in de verte een waterstroom. Of een verre boot, die over het fjord vaart. Om half twee gaan we slapen, nadat we het binnen donker gemaakt hebben. Buiten is het dat nog steeds niet.
Natuurlijk is er onderweg veel te zien en te leren. Daarom even een uitstapje. Tijdens de reishebbenwe heel wat staafkerken (-jes) gezien. Hoewel er nog maar 28 van zijn in heel Noorwegen is men er bijzonder trots op. De staafkerk is een houten kerk die op staanders rust. De buitenkant is met drakenkoppen versierd. Rond 1250 toen Noorwegen tot het christendom was overgegaan, stonden er wel 1000. Bijgaande foto toont de best bewaarde staafkerk, die van Borgund. De kerk is volledig van hout gemaakt, iets wat in Noorwegen voldoende aanwezig is. De bouw van de schepen (vikingen!) en de bouw van kerken vertoont geen toevallige overeenkomst. Het zijn juist de vikingen (Noormannen) die via contacten met Normandië voor het eerst in aanraking kwamen met het christendom. Magische elementen aan de ingangen van deze kerken geven aan hoe in de Middeleeuwen heidendom en christendom met elkaar verweven werden. Zo ontstonden bijv. de drakenfiguren op de daken. In 1537, 20 jaar na het begin van de Reformatie, ging ook Noorwegen over tot de Reformatie. Aangetekend moet wel worden dat dit onder druk van Denemarken was, aangezien Noorwegen (m.n. door de pest) qua bevolking praktisch van de landkaart was geveegd en in 1536 door Denemarken zelf letterlijk van de landkaart werd gehaald.
De Lutherse leer en zelfs de Deense Bijbelvertaling werd verplicht. De huidige (staats)kerk is nog steeds de Lutherse, maar in de praktijk functioneert zij hoofdzakelijk als instituut voor de hoogtepunten van het menselijk leven.
Hoogvlakte
We keren terug naar de reis. De dinsdag (noemen we dus toch even een detail) was een bijzondere ervaring op de Sognefjel (fjel is een rotsachtige hoogvlakte). Vanuit de plaats (tussen fjord en fjel) Sogne (hier is trouwens ook een plek om vers water in te nemen, afvalwater en WC te lozen, bezigheden die met grote regelmaat gedaan moeten worden om het leven aan boord goed te houden!) vertrekken we via weg 55 langs de Lustrafjord. Schitterende weg soms smal, bochtig, maar indrukwekkende uitzichten. We maken een klein uitstapje van deze weg om in Solvorn direct aan de Lustrafjord koffie te gaan drinken. Tot onze verrassing staan we dicht in de buurt van een hotel dat een open Wireless verbinding had, zodat we mee kunnen liften en verbinding naar de website kunnen maken voor de eerste update. Nog zo´n 35 km blijven we langs deze fjord, met hier en daar even een stop.
Dan tijd voor het grote werk :
De Sognefjel!
Een weg die voor caravans afgeraden wordt zal niet gemakkelijk wezen, dat kun je op je vingers uittellen. Vanaf de waterkant (inmiddels al wel op 200m hoogte) moeten we omhoog naar ruim 1400m. Voor iemand die in Zwitserland gewoond heeft (wij dus) stelt dat niets voor, maar 1400m in Noorwegen is te vergelijken met 3000 in de Alpen! Het begint al direct heftig. Met veel haarspeldbochten slingert de weg omhoog. Hier en daar zo smal dat zelfs twee gewone personenauto's elkaar niet kunnen passeren. Laat staan een vrachtwagen en personenauto met caravan die het toch waagt! Een geweldige ervaring deze klim naar boven. Hier kom je in het gebied van de ah's en de oh's, het gebied waar het verhaal van Peer Gynt zijn oorsprong vindt.... Fabelachtig natuurschoon, groen in het begin, de ene na de andere waterval. Vervolgens het woeste berggebied, met zijn rotsen en sneeuwmassa's, met gletschers en ijsmeren. Een zelfde woestheid is op de Hardangervidda aan te treffen (die we jaren geleden bezochten) maar hier reiken de bergtoppen tot bijna 2500 meter, de hoogste van
Ruige natuur op de Sognefjell
Daarom kun je hier alleen maar ontzag hebben voor het geweld en tegelijk de schoonheid van de schepping. Hier besef je iets van het leven van de vroegere Noren die niet als toeristen veilig weggekropen zaten in campertjes met volle tanken en een stevig motor, maar die overgeleverd waren aan de grillen van de natuur, aan de jagende en snerpende wind, aan het neerstortende water dat ze nog niet eens kanaliseren konden (laat staan in witte steenkool om konden zetten) en de onoverbrugbare kloven,
Details dichterbij halen...
Zet ons gemakkelijke leventje daar eens naast? Ik misgun het niemand, geniet er zelf met volle teugen van, maar het je terugtrekken uit de razernij die welvaart heet brengt bezinning op gang, nadenken over alles waarmee we in het leven bezig zijn. Hoe was het ook al weer? De weg is de reis. En dan niet alleen naar de Noordkaap (we moeten ook weer terug om het dagelijkse ritme op te gaan pakken) maar van heel het leven.
Intussen, het aantal stopplaatsen boven op de fjel is groot. Het weer wisselend, regen en zon wisselen zich af. Op de fjel is het droog en prachtig. Ondertussen zien we de sneeuwstormen rond de bergtoppen loeien. Ik zou er graag even doorheen lopen...
Noordelijker
Bovenop zo'n hoogvlakte ontmoet je ook andere toeristen. Soms zelfs
Intussen zijn we weer beneden aangekomen (waar het regende) en rijden via Lom, Vagamo en Otta weer naar de E6. Die zouden we voor een deel gaan vervolgen. De E6 geldt als de doorgangsroute naar de Noordkaap. Voor snelle rijders dé weg. die moet u pakken als u haast hebt om aan de nooordkaap te komen. En de rest niet zo belangrijk lijkt. Tot Trondheim willen we deze E6 nu volgen, om even een stuk noordelijker te komen. Bij Dombas komen we zo opnieuw op een hoogvlakte terecht, de Dovrefjell. Spoedig zitten we weer op 1000mtr. Opmerkelijk hoe snel het landschap dan verandert. De Dovrefjell is heel anders dan de Sognefjell. Kaler, vlakker, opener. Maar schitterend. Je kunt merken dat je noordelijker komt. De boomgrens wordt steeds lager. En dan te bedenken dat ik nog steeds op de kaart van Zuid-Noorwegen rij...
Die avond overnachten we bij een klein kerkje bij een dorpje in de (zuidelijke) omgeving. Uitzicht weer op zee. Bij een wandeling over het kerkhof valt me een steen op met een tekst die voor zichzelf spreekt: "Jesus er oppstandelsen og livet". Daar heb je geen woordenboek voor nodig. Een getuigenis dat over de hele wereld klinkt, in alle talen.
Opvallend is weer hoe licht het ‘s avonds om 12 uur nog is. Er is
Kathedraal van Trondheim. Uitzicht van een van de torens
Ik denk dat wanneer de curie van de RK-kerk in de Middeleeuwen hier had gewoond i.p.v. in het hete Italië, waar het even lang licht als donker is, zij Gallileï niet zo snel veroordeeld had om zijn ideeën over de aarde die rond de zon cirkelde. Hier zie je wat hij bedoelde. Zo is dan de eerste week voorbij. Vol indrukken. Op naar de tweede week!
|
|